اهوازی
فالی برایت در غروبی می نشینم فال می گیرم برایت فال حافظ تا بگوید کی بمیرم من برایت می نشینم چون غناری کنج خلوت می نوازم از گذشته تا کنون سازی برایت فال می گیرم که شاید خبری از تو برای من بگوید من بدانم که کجایی, تا فدا سازم همه جانم برایت تو به من گفتی طلسم شب تیره را شکستیم من چو ققنوسی بسوزم تا که روشن سازم این جاده ی تیره برایت و تو رفتی...! من هنوزم فال حافظ گشته یارم تا بگیرم یک نشانی که دوباره من فدا سازم همه جانم برایت کامی از شهد لبانت به اشک دیده می شویم تمام خاطرات با تو بودن را میان آینه گم می شوم شاید نبینم عشق او را زدنیایم شدم خسته نمی خواهم دگر جانم به دریا می روم شاید شوم غرق و نبینم لحظه ای چشمان او را به رویاهای خود خاتمه می بخشم گریزان می شوم از این محبت ها روم صحرا به صحرا تا دمی دیگر نبینم عکس او را میان باغ و بستان محبت خار می روید همی تا در فراقم اشک ریزد تا بسوزم از گناه رنجشش, افسرده کردم خاطر حساس او را گر گریزم از خودم باشد نه از عشقم نه از عکس رخش باشد کام می خواهم بگیرم از لبانش تا بسوزانم به عشقم چشم بدخواهان او را می روم خود را در آغوشش نهم تا گرم گردد جان من تا سحر بیدار می مانم به عشقش تا که بوسم روی او را می کشم فریاد با شیون و افغان تا همه مردم عالم را بفهمانم که او را دوست می دارم اگر آمد مخالف با محبت کردنم آتش زنم با دیده ام پیکر پرکینه ی او را من نمی خواهم جدا گردم زمحبوبم کسی این را نمی داند!؟ چه می گوئید ای مردم که من شاید بمیرم گر نبینم لحظه ای چشمان او را چرا با من ستیز و جنگ دارد عشق در این عالمی, من بی گناهم...! به زندان می روم, محبوس می مانم, ولی یکدم فراموشم نخواهد شد آهنگ طنین انداز"علی" گفتن او را مگر از من چه دیده اید که اینگونه به من بد می کنید ای نامردمان عالم نفرت اگر آتش زنید اندر وجودم, هنوزم دوست دارم لحظه ای دیگر ببوسم روی همچون ماه او را نمی خواهم که پایانم بدون یاد او باشد اگر مردم, شکافی وسط سینه ی پر دردم زنید و حک کنید اسمش به روی قلب من تا در جهنم وسط آتش بدانم نام او را من دگر تا عمر دارم می شوم حیران و سرگردان عشقش یا بگیرم کام از شهد لبانش یا بسوزم من در این حسرت که بوسم او را... 
